ERYTROPOETYNA W LECZENIU NIEDOKRWISTOŚCI W PRZEBIEGU NOWOTWORÓW ZŁOŚLIWYCH – CZY EWENTUALNE KORZYŚCI PRZEWYŻSZAJĄ RYZYKO?

Abstract

Author(s): Andrzej Majdan

Niedokrwistość wciąż stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne, związane z leczeniem zaawansowanych stadiów nowotworów złośliwych. Przyczyny niedokrwistości w przebiegu nowotworów mają najczęściej złożoną i wieloczynnikową etiologię. Najczęstszą ich przyczyną jest, z jednej strony, interakcja guza z układem immunologicznym organizmu, z drugiej zaś cytotoksyczny wpływ stosowanego leczenia. Do konwencjonalnych sposobów zapobiegania i leczenia niedokrwistości należy przetaczanie preparatów krwiopochodnych oraz suplementacja preparatów żelaza. Metody te często nie są wystarczająco bezpieczne dla pacjenta, a ich skuteczność z różnych względów bywa ograniczona. Od lat 80-tych XX wieku, analogi ludzkiego hormonu erytropoetyny (Epo) stymulujące erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulationg agents – ESAs) znajdują zastosowanie w leczeniu niedokrwistości typu normocytarnego, często występującej u chorych z zaawansowana niewydolnością nerek. Od tego czasu opracowano wiele innych wskazań do tego rodzaju terapii, m.in. w zakresie leczenia niedokrwistości związanej z nowotworem (ang. CRA – cancer related anemia) oraz niedokrwistości spowodowanej przez chemioterapię (ang. CIA – chemotherapy induced anemia). Pomimo dostrzeżonych wielu korzyści, m.in. związanych ze spadkiem zapotrzebowania na KKCz oraz poprawy subiektywnej jakości życia pacjentów, ten rodzaj anemii do dziś rodzi wiele kontrowersjii w fachowym piśmiennictwie. Przyczyną tego stanu rzeczy jest możliwe antyapoptoczne i proangiogenne działanie ESAs, potwierdzone w wielu wieloośrodkowych badaniach klinicznych. Dostrzeżono także negatywne interakcje receptorów dla erytropoetyny (EPOR) z receptorami estrogenowymi oraz HER2. Istotnym problemem jest możliwość prozakrzepowego działania Niniejsza praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie czy preparaty ludzkiej rekombinowanej erytropoetyny (rhEpo) stanowią atrakcyjną i bezpieczną alternatywę w stosunku do stosowania KKCz i preparatów żelaza u pacjentów onkologicznych. Przeanalizowano aktualne piśmiennictwo dotyczące możliwych korzyści i zagrożeń, związanych ze stosowaniem preparatów erytropoetyny, a także aktualne wskazania do ich stosowania oraz rekomendacje co do częstości i sposobów monitorowania tego rodzaju leczenia.

Share this article

Editors List

  • S.SREEDHAR

    Submitted PhD thesis in Biotechnology at GITAM University, Vizag.

  • Yousef Alomi

    Yousef Alomi
    The Past Head, General Administration of Pharmaceutical Care at Ministry of Health,
    Saudi Arabia Critical Care/TPN
    Clinical Pharmacist Ministry of Health,
    Riyadh, Saudi Arabia.

  • Osamu Tanaka

    Osamu Tanaka
    Assistant Professor,
    Department of Radiation Oncology
    Asahi University Hospital
    Gifu city, Gifu, Japan

  • Maher Abdel Fattah Al-Shayeb

    Department of Surgical Sciences, Ajman University, UAE

  • Andrzej Zdziennicki

    Institute of Gynecology and Obstetrics, Medical University of Lodz, I Clinic of Gynecology and Gynecological Oncology (Lodz, Poland)

Google Scholar citation report
Citations : 61

Onkologia i Radioterapia received 61 citations as per Google Scholar report

Onkologia i Radioterapia peer review process verified at publons
Indexed In
  • Scimago
  • SCOPUS
  • MIAR
  • Euro Pub
  • Google Scholar
  • Medical Project Poland
  • PUBMED
  • Cancer Index
  • Gdansk University of Technology, Ministry Points 20